|
Sanktuarium w Pniewach
|
Sanktuarium w Pniewach
|
Sarkofag i obraz m.Urszuli w Pniewach
|
|
Sanktuarium Świętej Urszuli
Z życia Sanktuarium
Beatyfikacja matki Urszuli Ledóchowskiej (20.06.1983 w Poznaniu), a potem, w pięćdziesiąt lat po śmierci, uroczyste przeniesienie jej relikwii z Rzymu do Pniew (12-28.05.1989) oraz niedawna kanonizacja w Rzymie (18.05.2003), przyczyniły się do dynamicznego rozszerzania się kultu świętej. Ważną rolę odegrały towarzyszące tym faktom nabożeństwa oraz publikacje książkowe, artykuły w prasie, utwory poetyckie i muzyczne. Zaczęły też powstawać nowe dzieła pod patronatem św. Urszuli (np. szkoły, przedszkola, świetlice), a pod jej wezwaniem - kościoły i kaplice; w niektórych miastach ulice nazywane są jej imieniem.
Dowodem wzrastającej ufności we wstawiennictwo św. Urszuli u Boga są coraz liczniejsze podziękowania i prośby, nadsyłane do Pniew. W tych intencjach w każdy czwartek odprawiana jest Msza św. z nowenną do św. Urszuli.
Dom w Pniewach pełen jest "śladów" obecności matki Urszuli: uboga cela zakonna, w której mieszkała przez dwadzieścia ostatnich lat życia, przedmioty, których używała, jej rękopisy, a także wystawa, ilustrująca jej życie i dzieło oraz działalność Zgromadzenia. Znakiem tej obecności jest przede wszystkim jej ciało, zachowane od zniszczenia, umieszczone w specjalnym sarkofagu w pniewskiej kaplicy.
Sanktuarium gości pielgrzymów, licznie przybywających zarówno z Polski, jak i z innych krajów. Przybywają wierni z parafii pod jej wezwaniem. Przyjeżdża młodzież na organizowane tu dni skupienia. Przybywa wiele osób młodszych i starszych, poszukujących ciszy, modlitwy i wstawiennictwa świętej, która jeszcze za życia, mówiąc o roli świętych, tak na ten temat pisała:
"Zawiązuje się święta przyjaźń pomiędzy nową świętą a niezliczoną liczbą osób na ziemi, które do niej zanoszą swe prośby, swe troski... Święty to przyjaciel, pocieszyciel, to brat kochający. Odczuwa nasze biedy, modli się za nas, pragnie dobra naszego i szczęścia".
|
